തണുപ്പിനറ്റം

ഇതുവരെ അനുഭവിച്ചറിയാത്ത സുഗന്ധങ്ങളിലോട്ടാണ് ഉറക്കമുണർന്നത്. കണ്ണ് തുറക്കേ കാണുന്നത് ചുറ്റും പലനിറത്തിലുള്ള പൂക്കളാണ്. ആ വർണങ്ങളിലേക്കാണ് ഞാൻ ഒരു നനുത്ത കാറ്റേറ്റ് ഉണർന്നത്. മനസ്സിങ്ങനെ ഇത്രമേൽ സന്തോഷിക്കുന്നത് എത്ര കാലങ്ങൾക്കു ശേഷമാണ്. മെല്ലെ നടന്നു, ആരെയും കാണുന്നില്ല. നാല് ദിക്കും പൂക്കൾ തന്നെ.! പല നിറത്തിൽ പല രൂപത്തിൽ ചെറിയ കോടമഞ്ഞും പുതച്ച് കിടക്കയാണെല്ലാം..

എവിടെയാണീ സ്ഥലമെന്നൊരു പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല. ആരാവും ഈ തോട്ടത്തിന്റെയുടമ.? ഈ പൂക്കളെല്ലാം അയാൾ നട്ടുപിടിപ്പിച്ചതായിരിക്കുമോ? ആണെങ്കിൽ ഇതിലാദ്യത്തെ പൂ വിരിഞ്ഞപ്പോൾ അയാളെത്ര സന്തോഷിച്ചിരുന്നിരിക്കും. ഇതിനു കാവൽക്കാരാരുമില്ലേ? പരിപാലിക്കുന്നവരെയും കാണുന്നില്ല.. ചോദ്യങ്ങളും സംശയങ്ങളും മാത്രമാണല്ലോ മനസ്സിൽ. എല്ലാത്തിനും മുൻപ് ഞാനെങ്ങനെ ഇവിടെയെത്തി എന്നതിനാണ് ഉത്തരം കണ്ടത്തേണ്ടത്.. ആര് കൊണ്ടുവന്നിട്ടതായാലും സ്നേഹമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും പറയാനോ പകരാനോ ഇല്ല. ഇന്നലെ ഒരുപാട് വൈകിയാണ് കിടന്നതെന്നോർമയുണ്ട്. പക്ഷെ എവിടെയായിരുന്നെന്നോ, ഒപ്പം സംസാരിച്ചിരുന്നിരുന്നത് ആരായിരുന്നെന്നോ ഓർമ കിട്ടുന്നില്ല. എന്നെ പോലെ തന്നെ ഉറക്കം കളഞ്ഞു പോയൊരു സുഹൃത്തായിരുന്നു. ഒന്നും വ്യക്തമാവുന്നില്ല. എല്ലാം ശൂന്യമാണ്. ഓർത്തെടുക്കാൻ ഒന്നുമില്ലാത്തവിധം പുനർജനിച്ചപോലെ. ഓർമകളാൽ ഒരുപാട് നീറിയിരുന്നല്ലോ ഞാൻ.. അതെന്തിനായിരുന്നു.?

ഒരു കാര്യം ഞാനറിയുന്നുണ്ട്, ഈ  പൂന്തോട്ടം..!! ഇതുപോലൊന്ന് എൻ്റെ ഏറെ നാളത്തെ ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നു. അതിനെ പരിപാലിച്ചുള്ള ജീവിതം.. പൂക്കൾ തളിരിലകൾ പൂമ്പാറ്റകൾ കിളികൾ....
വഴി നീളുന്നു..പൂക്കൾ മാറുന്നു സുഗന്ധം മാറുന്നു, കിളികൾ മാറുന്നു പാട്ടുകൾ മാറുന്നു. വേറെ ആരെയും കണ്ടുകിട്ടുന്നില്ല..
പതിയെ കുന്നുകളും മലകളും പ്രത്യക്ഷമാവുന്നുണ്ട്. കാടിന്റെ പച്ചപ്പുകളറിഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നു. തണുപ്പ് കൂടുന്നുണ്ട്. കുറ്റിച്ചെടികൾ, മരങ്ങൾ, വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ, പുഴകൾ, തടാകങ്ങൾ, വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങൾ.. കണ്ണും മനസ്സും നിറയുകയാണ്. നേരം പോവുന്നതറിയുന്നില്ല. വിശപ്പും ദാഹവുമറിയുന്നില്ല. വഴിയങ്ങനെ നീളുകയാണിനി ഉയരങ്ങളിലേക്ക്..

മഞ്ഞിലൂടെയാണിനി യാത്ര. അതെ, തണുപ്പ് വീണ്ടും വീണ്ടും കൂടുകയാണ്..പക്ഷെ ഞാൻ വിറക്കുന്നേയില്ല, കിതപ്പും ക്ഷീണവുമറിയുന്നില്ല. ഉയരങ്ങൾ താണ്ടി ഉയരങ്ങളിലേക്ക് നടന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കയാണ് ഞാൻ. ഇപ്പൊ ഒരു കാര്യം കൂടി വ്യക്തമായി വരുന്നുണ്ട്. ഈ മഞ്ഞുമലക്ക് ശേഷം ഞാൻ കാണാൻ പോവുന്നതെന്റെ അനന്തവും  വിശാലവുമായ  മരണമാണ്.
കൊടുമുടിയുടെ അറ്റമെത്തിയിരിക്കുന്നു.
പൂർണ സന്തോഷവാനാണ്, നിറഞ്ഞ ഊർജസ്വലതയോടെ മനസ്സറിഞ്ഞ് ഞാനെന്റെ അവസാന ശ്വാസമെടുക്കുകയാണ്.
അതെ, തണുപ്പിനറ്റം ഞാനറിയുകയാണ്...