യാത്ര

യാത്ര..
എത്ര പേരാണ് അവനോടു കൂടെ യാത്ര തുടങ്ങിയത്, മുന്നിലും പിന്നിലും ഇടത്തും വലത്തും.. പേരറിയാത്ത വഴികളിൽ നടന്നു നീങ്ങിയവർ, കടകളിൽ, ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ, മുഖം കാണാതെ ഓടി മറഞ്ഞവർ അങ്ങനെയെത്ര പേർ..
അപരിചിതമായ പല മുഖങ്ങളും ഭൂതകാലത്തിൽ കണ്ടു മറന്നു പോയവരാണോ എന്നവൻ സംശയിച്ചു.
യാത്ര തുടർന്നു,
ആരൊക്കെയോ എവിടെയൊക്കെയോ വെച്ചിറങ്ങി പോയി. കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചവയും ആ കൂട്ടത്തിൽ അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.

എന്തെന്നില്ലാത്ത ഭയം അവനെ അലട്ടി. മനസ്സിൽ ചോദ്യങ്ങൾ വീണ്ടും ഉണർന്നു. ആരെല്ലാം ഇനി?? എത്ര കാലം?? എവിടെ വരെ? അവൻ ചുറ്റും നോക്കി, അപരിചിതമെങ്കിലും സമാധാനസൂചകരായി അവർ ചിരിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. നന്മ നിറഞ്ഞവർ, ആശ്വാസമായി.

അവനസൂയയോടെ ആകാശത്തെ നോക്കി, കാണാത്ത കാഴ്ചകളില്ല, ഒരു തണലിലൊത്തിരി പേരെ, ഒരേ നേരം, പല രൂപങ്ങളിൽ. ആകാശം അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു സൂര്യൻ അതിനു മോടികൂട്ടി, കിളികൾ പാട്ടുപാടി, പൂവുകൾ നൃത്തം വെച്ചു. കാറ്റെവിടെ നിന്നോ അതുവരെ നൽകാത്തൊരു തണുപ്പുമായി അവനെ പുണർന്നു . ആദ്യമായിട്ടവൻ കാറ്റിന്റെ മുഖവും അന്ന് കണ്ടു. കാറ്റും ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
മരങ്ങൾ അകലെക്കലേക് ഓടി മറഞ്ഞു, ഭയം മാത്രമായിരുന്നു ഭാവം.

അവനെ പിടിച്ചുലക്കാൻ അത് ധാരാളമായിരുന്നു
ഇവരാരെയാണ് എന്തിനാണ് ഭയക്കുന്നത് ??
തന്റെയുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച ആ ഭയം അവ വീണ്ടും പുറത്തെടുത്തിരിക്കുന്നു.
അവനസ്വസ്ഥനായി.
അരികിലെ സഹയാത്രികയെ നോക്കി , യാത്രയിലുടനീളം അവൾ വായനയിലായിരുന്നു. ശല്യം ചെയ്യരുതെന്ന ശാഠ്യം അവനുണ്ടായിരുന്നു. സ്വസ്ഥമായി വായിക്കാൻ സമ്മതിക്കുന്നത് സ്വസ്ഥമായി ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു.

പക്ഷെ ആ ഭയവും അതിനുള്ള ഉത്തരം തേടിപിടിക്കലും മാത്രമായി അവന്റെ മനസ്സിൽ. അവനവളെ ഒന്നൂടെനോക്കി, ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും അവളറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. മറ്റൊരു ലോകത്തിൽ നിന്നും വിളിച്ചുണർത്തിയ അവളോട് ആ ചോദ്യം ഇരുപ്രാവിശ്യം അവനു ചോദിക്കേണ്ടി വന്നു.
ഈ മരങ്ങൾ ആരെയാണ് എന്തിനാണ് ഭയക്കുന്നത്?
അവൾ കുറച്ചു നേരം പുറത്തോട്ട് നോക്കിയിരുന്നു, പിന്നെയവനെ നോക്കി ചിരിച്ചുപറഞ്ഞു അവയെല്ലാം ചിരിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഓടിയകലുന്നത് , ഓരോ നാളെയും പ്രതീക്ഷയുടേതാണെന്ന് ആ ചിരിയിലവർ പറയാതെ പറയുന്നുണ്ട്, അവൾ കൂട്ടിച്ചേർത്തു.

അല്ല, അവ ചിരിക്കുന്നില്ല, ഭയം മാത്രമാണവരുടെ മുഖത്ത്, അവനുറക്കെയുറച്ച് പറഞ്ഞു. അവളുറക്കെ ചിരിച്ചു , ചുറ്റുമുള്ളവരെല്ലാം ചിരിച്ചു . അവനവന്റെ കണ്ണുകളെ അവിശ്വസിക്കാനായില്ല
ഒരു നിമിഷത്തേക്കവൻ കണ്ണടച്ചിരുന്നു. ആ ഇരുട്ടിലവൻ അവന്റെ ഭൂതകാലം മുഴുവനും കണ്ടു. കണ്ണ് തുറന്ന് ചുറ്റും നോക്കി, ഇരുട്ടവിടെയെല്ലാം വ്യാപിച്ചിരുന്നു. കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവരെല്ലാം വഴിമാറി അപ്രത്യക്ഷ്യരാവുന്നത് ഒരു മങ്ങലോടെ അവൻ നോക്കി കണ്ടു. ഇരുട്ട് കൂടി കൂടി വന്നു. ആകാശമൊട്ടും ചിരിച്ചില്ല, കാറ്റവിടെ വന്നതേയില്ല, കൊണ്ടുവന്ന തണുപ്പവിടം മറന്നു വെച്ചിരുന്നു. കിളികൾ പാട്ടും വഴിയും മറന്നിരിക്കാം. പൂവുകളെല്ലാം വാടി കൊഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഒരു നിലാവിന്റെ ഉദയത്തിനവിടെ അവൻ സാക്ഷിയായി, ആ നിലാവിൽ അവൻ ഓടിയകന്ന ആ മരങ്ങളെ മാത്രം കണ്ടു.
അതെ അവയെല്ലാം ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
അവ മാത്രം...