തൂക്കി തിട്ടപ്പെടുത്താനാവാത്തൊരു
ഭാരമേന്തിയുള്ള  അലച്ചിലാണ്.
പറയാതെ പോയതും
പറഞ്ഞിട്ട് പോയതും
പോവേണ്ടതല്ലെന്ന ബോധ്യമാവാം
ഈ ഭാരമൊരു നിഴലുപോലെ
കൂടെയിങ്ങനെ.

ഒന്നു മരിച്ചൊന്നുകൂടി ജനിച്ചെങ്കിലെന്നും
കൈവിട്ടു പോയതെല്ലാമൊന്നുവിടാതെ
ചേർത്ത് പിടിച്ചെങ്കിലെന്നും
ചേർത്തു പിടിച്ചതൊക്കെയും
കൈവിടാതെ ജീവിച്ചു തീർത്തെങ്കിലെന്നും
വെറുതെ തോന്നുകയാണ്.

ഈ തോന്നലുകളാണ്,
അർഹതയില്ലാത്തയീ ആഗ്രഹങ്ങളാണ്
കണക്കില്ലാത്തയാ ഭാരത്തിന്റെ
ആഴവും വ്യാപ്തിയും ദിനവുമിങ്ങനെ
കൂട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

ഉണക്കമേൽക്കാത്ത മുറിവിന്റെ മാത്രമല്ല,
കുറ്റബോധത്തിന്റെ, നിസ്സഹായതയുടെ,
ഉള്ളുപൊട്ടി ഉള്ളിലലറി കരഞ്ഞതിന്റെ
പാടുകൾ പടർന്ന വഴികൾ

അവിടെക്കാണിനിയും നടക്കാനിറങ്ങേണ്ടത്.
ആ പാടുകളാണൊന്നൊഴിയാതെ
മായ്ച്ചുകളയുവാനുള്ളത്.

ഈ തോന്നലുകളാണ്,
അർഹതയില്ലാത്തയീ ആഗ്രഹങ്ങളാണ്
ആ ഭാരമൊരു തീയാക്കുന്നതും
ഉള്ളുമുഴുക്കെയെരിച്ച് പുകയ്ക്കുന്നതും..